Роберто Донадони се сеќава на спектакуларната презентација на Милан во 1986 година, кога хеликоптери слетаа на Арената во Милано, најавувајќи ја ерата на Силвио Берлускони.
Во јули 1986 година, хеликоптери неочекувано слетаа на Арената во Милано, а тоа беше само почеток. Со музика на Вагнер, историската локација и илјадници навивачи, Милан на Силвио Берлускони беше претставен како вистински спектакл. Роберто Донадони, првиот голем потпис на новата ера, стоеше вчудовиден, како и сите негови соиграчи.
„Бевме сите изненадени, не само јас кој од дете навивам за Милан“, вели Донадони. Тој дојде од Аталанта, иако таа беше некако подружница на доминантниот Јуве. Но, реши да замине во Милан. Презентацијата беше како филм – со хеликоптери, маса народ и сомнеж: „Ако не оди добро, ќе нè исмеваат“. Сепак, сè тргна на правиот пат, иако првата сезона не беше лесна – следуваше бараж со Сампдорија за пласман во Европа.
Донадони се сеќава на деталите: Берлускони не оставаше ништо на случајноста. „Имаше способност да пренесе енергија. Се сеќавам на денот кога го освоивме првото скудето во 1988 – тој шеташе во ходникот на Сан Сиро и ги повторуваше работите што сакаше да ги каже на ТВ.“ Некои соиграчи велеа дека Берлускони бил луд кога тврдел дека Милан ќе стане најсилниот клуб на светот. Но, Донадони вели: „Тој пренесуваше убеденост. Оние што не се прилагодуваа на таа менталност, сами се исклучуваа.“
Денес, според Донадони, недостасува чувството на припадност, не само во Милан, туку и во многу клубови. „Начинот на кој се замислуваат клубовите е толку различен – сè станува покомплицирано.“