По првото коло на Светското првенство 2026, проширувањето на 48 репрезентации се покажува како успех – стадионите се полни и атмосферата е на високо ниво
Кога камерата го улови лицето на Џани Инфантино со широка насмевка на легендарниот „Ероухед“ во Канзас Сити, стана јасно дека неговиот голем проект добива печат на успех. На мокриот терен, Лионел Меси со хет-трик против Алжир се израмни со Мирослав Клосе на врвот на вечната листа на стрелци на Мундијалите (16 гола). Во ложата беше и Зинедин Зидан, чиј син Лука стоеше на голот на Алжир, но немаше причина за славје.
Арената која е дом на најдобриот НФЛ тим и на Патрик Махоумс, беше сведок на историски момент. Меси и Аргентина ја отворија одбраната на светската титула, а градот кој само 48 часа претходно се криеше од торнада, сега дишеше со фудбал. Секој присутен сфати – НФЛ е фантастична лига, но ништо не може да се спореди со фудбалот, особено кога се игра Светското првенство.
Малкумина веруваа дека Мундијалот 2026 може да биде толку успешен. Медиумите, особено во Западна Европа, предвидуваа фијаско: Америка не го сака фудбалот, билетите се скапи, времето е жешко, а 48 тимови е бесмислица. Но, веднаш по почетокот, спорните точки една по една паѓаат. Стадионите се полни, атмосферата е одлична, а дијаспората на секоја нација обезбеди шаренило.
Успехот на првото коло ги демантира скептиците. Мундијалот со 48 репрезентации не само што не е фијаско, туку се наметнува како спектакл со многу изненадувања.