Мароко се наметна како симбол на африканскиот фудбалски подем, со европска организација и длабочина во тимот што ги надминува сите претходни африкански селекции.
На Мундијалот во 2026 година, десет африкански репрезентации се пласираа на турнирот, а девет од нив ја поминаа групната фаза – што навестува можна нова ера за фудбалот на континентот. Новото правило за повеќе натпревари и насоките за судиите, кои фаворизираат физички фудбал, може да помогнат, но вистинскиот тест следува во елиминациската фаза.
Мароко, сепак, не треба да се докажува. Полуфиналето во Катар пред четири години не беше случајност – на овој Мундијал репрезентацијата ремизираше со Бразил и Холандија, две големи фудбалски сили, и заслужуваше и повеќе од тоа. Осминафиналето го обезбеди благодарение на ладнокрвноста и прецизноста од пенал-рулетот против Холанѓаните.
И покрај тоа што изгледаше дека бајката од 2022 година ќе заврши по контроверзното освојување на Африканскиот куп на нации (доделен на маса месеци подоцна по бојкотот на Сенегал) и отпуштањето на селекторот Реграги, наследникот Мохамед Уахи изгради уште позрела и посамодоверна екипа. Мароко игра со четири дефанзивци, три напаѓачи и динамичен среден ред (Унахи, Буади, Ел Ајнауи) кој го менува обликот од 4-2-3-1 во 4-3-3.
Одбраната ја зацврсти Диоп, напаѓачот Саибари е незаменлив, Дијаз се внесува од крилото во средина, а лево блеска Ел Ханус. Силата на Мароко е во речиси секоја позиција: од искусниот голман Боно, преку Мазрауи, кој може да игра и како централен бек, до незадржливиот Хакими, вистински лидер на теренот. Длабочината на клупата е таква што замените на Уахи не го ослабуваат тимот – напротив, играчи како Талби, Јасин и Ел Мурабет се рамноправни со стартерите. Селекторот Уахи со право вели дека по Катар направиле квалитативен скок. Ова Мароко е најсилната африканска репрезентација во историјата – многу поинтернационална и поглобализирана од некогашните гиганти како Камерун, Нигерија, Сенегал или Гана.