Холандија игра во портокалово иако знамето е црвено-бело-сино, Јапонија во сино наместо бело-црвено, а Австралија во жолто-зелено. Причините се историски и суеверни.
Во фудбалот, боите на дресовите обично ги следат боите на националното знаме. Но, некои репрезентации отстапуваат од ова правило, а причините се различни – од историски настани до суеверија.
Холандија е најпознат пример. Иако нивното знаме е црвено, бело и сино, тие играат во портокалово. Оваа боја потекнува од Вилијам Орански, кој во 16 век го наследил кнежевството Оранж во Франција. Портокаловата станала боја на монархијата, а подоцна и на целата нација. Знамето го заменило портокаловото со црвено за подобра видливост на море, но дресот останал портокалов и покрај катастрофалниот пораз од 12-2 против Англија во 1907 година.
Јапонија, пак, има бело-црвено знаме, но игра во сино. Причината е универзитетски натпревар во 1930 година, кога Империјалниот универзитет во Токио ја претставувал земјата во сини дресови. Бојата останала, а во 1936 година Јапонија ја забележала првата меѓународна победа против Шведска (3-2). Обидот да се вратат на црвено-бело помеѓу 1988 и 1992 година резултирал со неуспех на Светското првенство во 1990 и Олимписките игри во Барселона. Враќањето на синото во 1992 година донело победа на Азискиот куп, и оттогаш никој не ги менува дресовите.
Австралија, иако има црвено-бело-сино знаме, речиси сите нејзини спортисти носат жолто и зелено. Оваа комбинација потекнува од златната багрем (golden wattle), која во 1901 година била вклучена во грбот на Комонвелтот како симбол на национално единство. Официјално признати како национални бои во 1984 година, рагбистите на Валабис ги носеле уште од 1928, а фудбалерите на Сокеруз од првото Светско првенство во 1974 година.
Нов Зеланд е спротивен пример. Додека црната боја доминира во спортот (Ол Блекс, Блек Кепс, Тол Блекс), фудбалерите свесно го избрале белото за да се разликуваат. Оттука и прекарот Ол Вајтс.